اینروزها..

انگار هر چی سن آدم میره بالاتر , وابستگیش به همسرش بیشتر میشه.حالا همون احساسی رو که

هنگام بلوغ به مامان و بابا داشتم , به پدر دخترک دارم.فکر می کنم همه همینگونه اند.

درسته که سفیدیی که تک وتوک  لا به لای موهام پیدا شده با رنگ پوشونده میشه , اما حفره های خالی

دل و احساس ادم با این چیزها گول نمی خوره.با موهای رنگ شده و صورتی که چند سال از سن واقعیت

جوانتر به نظر میرسه باز هم ضرورت ابراز عشق از جانب یکی ضروریه.

دل رو نمیشه گول زد.دل از جنس خاک نیست.دل , خاکی نیست.به عشق زنده ست.به گرمای حرفهای

کسی که بهش حس دوست داشته شدن رو بده.اینروزها حال دلم خوبه..